(ዘ-ሐበሻ ሕይወት) ቴዲ አፍሮን ስናስብ መጀመሪያ ወደ አእምሯችን የሚመጣው ድምፁ ሳይሆን፣ የፈጠረው "ኢትዮጵያዊ ድባብ" ነው። ቴዲ ማለት በዘመናችን ለታሪክና ለፍቅር የተቆረጠ የኪነ-ጥበብ ጠበቃ ነው። እሱ አውሮፕላን ማረፊያ ላይ ሻንጣውን ይዞ የሚመላለስ ተራ መንገደኛ ሳይሆን፣ ከቀዳማዊ ኃይለ ሥላሴ ግርማ ሞገስ እስከ አፄ ቴዎድሮስ ቁጭት ድረስ ያሉትን ታሪካዊ ትዝታዎች በዜማ ቋጥሮ ወደ ዛሬው ትውልድ የሚያሻግር የሙዚቃ ድልድይ ነው።

የእሱ ግጥሞች ልክ እንደ ስንኩሉ ፖለቲከኛ ንግግር ወይንም እንደ አሮጌ አጥር የተሰባበሩ አይደሉም፤ ይልቁንም እንደ ወርቅ አንጥረኛ ተመጥነው፣ እንደ ጥንታዊ ብራና በጥንቃቄ የተሰደሩ ናቸው። በቴዲ ዘፈን ውስጥ ፍቅርና ፖለቲካ ተቃቅፈው ይተኛሉ። አንዴ "ላምባዲና" እያለ በናፍቆት ኩራዝ ውስጥ ሲያነደድህ፣ በሌላ በኩል ደግሞ "ጥቁር ሰው" እያለ በታሪክ ካባ ሲያስታጥቅህ ትመለከተዋለህ።

ብዙዎች ቴዲን የሚወዱት ስለሚዘፍን ብቻ አይደለም፤ አዝማሚያው "የህዝብ ልብ ትርታ" ስለሆነ ነው። እሱ በሚያወጣቸው አልበሞች መካከል የሚኖረው የዓመታት ዝምታ፣ ለሙዚቃ አፍቃሪው ልክ እንደ ዓቢይ ጾም ይረዝማል። ነገር ግን ጾሙ ተፈቶ አዲስ ዜማ ሲለቅ፣ የሀገሪቱ አየር በአንዴ ይቀየራል፤ የታክሲ ረዳቶች ከታክሲው መስኮት ወጥተው እስኪጨፍሩ ድረስ የቴዲ ዜማ በየመንደሩ ይነግሳል።

ቴዲ አፍሮ ማለት በሙዚቃው ዓለም ውስጥ ብቻ ሳይሆን፣ በሀገራዊ ስነ-ልቦናችን ውስጥ "ሚዛን" ነው። በምድር ላይ ስላለው ስደት ሳይሆን፣ በውስጣችን ስላለው የመንፈስ ስደት ይዘፍናል። እሱ ሲዘፍን ታሪክ ራሱ ከአቧራዋ ተነስታ ሸበላ ሆና ትመጣለች። ለሙዚቃ ያለው ፍቅር ልክ እንደ አፄ ቴዎድሮስ መድፍ ነው፤ አንዴ ከተኮሰ በኋላ አካባቢውን ሁሉ ያናውጠዋል፣ ነገር ግን ከጥፋት ይልቅ ግንባታን፣ ከጥል ይልቅ ፍቅርን ነው የሚዘራው። ባጭሩ ቴዲን መስማት ማለት፣ በሙዚቃ ቋንቋ ኢትዮጵያዊነትን ዳግም መመረቅ ማለት ነው።