(ዘ-ሐበሻ ሕይወት) ሞት የሥጋን ድንኳን ቢያፈርስም፣ ከልብ የመነጨ የጥበብንና የመንፈስን አሻራ ግን ከቶ ማጥፋት አይችልም። በምድር ላይ አጭር ጊዜ ኖረው፣ ነገር ግን ለዘመናት የሚዘልቅ የማይነጥፍ የፍቅርና የመንፈስ ቅርስ ትተው የሚያልፉ ብርቅዬ ሰዎች አሉ። ከእነዚህ የዘመን እንቁዎች መካከል፣ በጣዕመ ዜማው የበርካቶችን ልብ ያረጠበውና ነፍስን በሰላም ያዋዛው አንጋፋው ሙንሺድ መሀመድ አወል ሳላህ ግንባር ቀደሙ ነው።

በኢትዮጵያ የእስልምና መንፈሳዊ ዜማዎች ታሪክ ውስጥ የመንዙማ እና ነሺዳ ስም ሲነሳ፣ እንደ ጎህ ብርሃን ፈንጥቆ፣ እንደ ማለዳ ጤዛ ልብን የሚያለመልመው የመሀመድ አወል ድምፅ ይቀድማል። በዚያ ዘመናዊ የሙዚቃ መሳሪያዎች ባልነበሩበት ዘመን፣ ፈጣሪ በቸረው አስደናቂ የተፈጥሮ አንጀት አርስ ድምፅ ብቻ በሚሊዮኖች ልብ ውስጥ የዘለቄታ ዙፋን መገንባት ችሏል። እንደ "አሚን አሚን" ያሉ ዘመን የማይሽራቸው ስራዎቹ ዛሬም ድረስ በየቤቱ እና በየመስጊዱ ሲያስተጋቡ፣ የእርሱ ህያው መንፈስ አብሮን እንዳለ ይሰማናል። ከማይጠገበው ጥበቡ ባሻገርም፣ በህይወት ዘመኑ ያሳየው ወደር የሌለው ትህትና፣ ቅንነት እና ለሰው ልጅ የነበረው ፍቅር ከስራዎቹ በላይ ትልቅ የህይወት ትምህርት ሆኖ ተቀርጿል።

ነሐሴ 17 ቀን ሲመጣ የጥበብ አፍቃሪው ልብ በናፍቆት እና በከባድ ሀዘን ይሞላል። ያ ሩህሩህ ድምፅ፣ ያ የተረጋጋ መንፈስ ከእኛ የተለየበት ዕለት ነውና። ሆኖም መሀመድ አወል ሳላህ በስጋ ቢለየንም፣ በተከላቸው መልካም አሻራዎች እና ባፈራቸው የጥበብ ፍሬዎች አማካኝነት ስሙ ሁሌም ከፍ ብሎ ይኖራል። ዛሬም ድረስ የእርሱ ፈለግ አዳዲስ ሙንሺዶችን እያበቀለ፣ ዜማውም በልባችን ማህደር ውስጥ እንደ አዲስ እየፈሰሰ ዘመናትን ይሻገራል።